| تبليغات | X |
|
تقدیم به فرشته یی که عطر ِخاطره اش همیشه بامن است؛همنفس باتنهایی ام،بی هیچ فاصله ای درقلب کوچک من!
|
مانده ام كه كيست
آن نگون بختِ بي ريا
در اين غمكدهء پُر خون ِ بي صفا
چه مي خواهد از جان ِ خسته ام
كه اينچنين ويران مي كند
ديوار هاي متزلزل دلم را...
مانده ام كه كيست
آنكه صدا مي كند مرا
از عمق تاريكي ِ شب
از پشت پردهء اصوات
مي پيچاند روحم را
به ديوار سُست آغوش...
مانده ام كه چيست
اين حلقهء پِر خون
اين چشمان پُر تَرَك داغون
اين تيلهء سه پَر قهوه اي
كه مي خواند مرا به عشق
كه ذوب مي كند مرا در خويش
كه مي ميراند مرا در اصوات ِ معلق در هوا...
مانده ام كه چه مي گويد
اين نگاه پُر حرف غمگين
اين شرارهء معصوم
كه گاه به گاه شعله مي كشد و
مي سوزاند تنم را....
مانده ام كه چه مي خواهد
آنكه از دور مي خواند نامم را
آنكه رها نمي كند مرا به حال خويش
آنكه ويرانم مي كند
هر ساعت
هر دقيقه
هر لحظه...
و دوباره مي سازتم
از نو...
مانده ام كه كيستم...
اين منِ خوابيده در پنجِ واژگون
اين منِ خسته...
اين منِ تنها و بي شادي...
اين منِ مانده در وسوسهء رابطه...
مانده ام كه كيست...
مانده ام كه چه مي خواهد
از جان ِ من ِ لبريز!
سکوت من
فریاد تو را خواستن است
و فریادم، شکستِ سکوتِ بی تو بودن...
عادت من به تو، -اگر اسمش را عادت می گذاری- عادتی عاشقانه است.
عادتی که من به آن نیاز دارم برای زنده ماندن و نیرو داشتن...
تو، مانند اکسیژن برای وجودم لازمی!
سرایت می کند نگاه تو به تک تکِ سلول های تنم، و این بیماری ِ عشقت را تنها حضورت درمان است!
می خواهم هوا شوم تا تو مرا نفس بکشی....
کاش من یکی از مژه هایت بودم، بر فراز چشمانت زندگی می کردم، آنجا که همیشه خورشید است و باران!
تو مرا می بینی، هر صبح، با اولین اشعهء آفتاب، هر شب با طلوع اولین ستاره، و با هر نسیم لابه لای موهایت، و هر خواب که نمی بینی! من در تو حضور دارم و حقیقت دارد آه هایی که در تو می کشم....
خسته ام... ولی این بدان معنا نیست که تو در من نیستی!
تار و پودِ وجودم، ذره ذرهء روحم از تو سرشار است و با هر نفسم در من متولد می شوی...
عشق تو، عشقی عجیب است. هر چه بیشتر می گذرد، تازه تر و زنده تر می شود.
و من هر صبح، با احساسی عاشقانه و عجیب، زاده می شوم از نو ....
به ساعتها نگاه نمی کنم ...
این که برده است از من قرار ، تویی ... تو !
هرچند که در سپیدهء صبحگاهان و میان سبزه و برگ هم نمی یابمت !!
آنگاه که خورشید در آستانهء آسمان ، نوای حُزن انگیز غروب را می نوازد ؛ بادی از سمت ِ ناکجای غربت تو می وزد ...
نگاهت می کنم !... غریبانه به سمت و سوی میرانه ها می روی و ... اما دلت با نجوایی کودکانه و معصوم در انتظار پاسخت در مقابل نگاه من است ...
( کاش گلدان شمعدانی ِ اتاقت گُلی به وسعت کهکشانها داشت... هرچند... دل ِ عاشق و سربه راهم به همان گل کوچک قرمز رنگ خوش است )
نیمه شب است و باز ، دل ، هیاهویی غریب به پا کرده است... نگاهم در آینه به التماس می نشیند و سرود غریبانهء دلتنگی سر می دهد ... و باز دفتر غم آلودم به خواهش قلمم تن می دهد و سپیدی خود را به التماسی غریب می فروشد ، تا باز هم سیاهه های دلتنگی ام را به روی کاغذ بیاورم .
به ساعتها نگاه نمی کنم ... شاید عقربه ها با من شوخی دارند ... طعنهء زمان می زنند !!
شاید آنکه برده بود از من قرار تو باشی ...
اما روزی ، در نوای دلنشین طلوع، تو را خواهم یافت !
نمیدانم کی ِ نیمه شب !
